Vanaf vandaag, woensdag 7 december, probeer ik weer verder te loggen op mijn thuisbasis…. http://melodymusic.weblog.nl ….
Ik hoop dat jullie mij daar ook weer gaan volgen….
Nou is de migratie nog niet klaar maar als jullie me daar niet kunnen vinden zouden jullie dan zo lief willen zijn het me te laten weten op melodymusic62@gmail.com aub?
Dank jullie wel!
Terug naar huis…
♫ Woens-Wil – ‘Feestjes’ ♫
….. staat voor Woensdagse Willekeur….
Schrijf wat je wilt, hoe je wilt…
Laat het mij maar weten en ik zet je link erbij…
December, een tijd waar velen naar uitkijken
een tijd waar velen ook graag voor uitwijken
Welkom op vele adressen het feestgedruis
bij anderen zijn Sint met Pieten en Kerstman abuis.
Mensen verheugen zich talrijk op deze feesten
dromen van ‘verledens-’, ‘toekomst-’ en ‘heden’-geesten
Ik sta ergens, afwachtend en berustend, ertussenin
niet voor, niet tegen, in feestjes heb ik zelden zin.
En toch heeft December ook voor mij wel wat
dit jaar zitten er veel feestjes in het vat
Mijn gezin menigmaal compleet
veel theater met lieverds om me heen, ja wat heet!
Ik kijk nooit naar December,of welke tijd ook, uit,
ga echter wel zorgvuldig om met mijn energie-kruit
mijn agenda blijft dus heus wel in balans
Mijn achterban en hun Liefde geven mijn leven glans!
♫ DiDi – ‘Pesten’ ♫
Didi staat voor Dichters op Dinsdag.
Schrijf een gedicht (zie thema), geef mij je link, zet ik hem erbij!
DiDi van Marja & Minoesjka
Vandaag een speciale DiDi:
Geschreven door Jordy, neefje van Plato
Geïnspireerd door Ome Willem, Geesje, Hanneke, Melody, Trui en Trees
Altijd maar alleen
niemand om mij heen
reis ik naar het westen
ook daar mensen die mij pesten
Wordt ik op pad gestuurd
als een object gratis verhuurd
moet ik naar het oosten
meer pestkoppen die op hun gepest toosten
Toen naar het noorden
waar ze mij wilden vermoorden
achter op een fiets gekwakt
kaal en koud, niet eens goed inpakt
Daarna kwam een tussenstop
en kreeg ik liefde volop
helaas maar van korte duur
Pesten maakt het leven zo zuur
Toen door naar het zuiden
waar de pestklokken weer gingen luiden
van al het gepest wordt ik zo moe
ben zo aan rust en geluk toe!
Van pesten wil ik weg vliegen
zodat geen pestkop mij nog weer kan bedriegen
naar een land waar niemand mij kent
misschien vind ik daar eindelijk iemand die mij eens verwent!
♫ Top-3 JEANS-21 ♫
Ieder seizoen dat JEANS een show op de planken brengt waarin allerlei liedjes vanaf nu naar ver, ver, ver terug in de meest schitterende JEANS-jasjes zijn gestoken door Bert Stoots, zijn er altijd weer liedjes die mij intens raken. In al die jaren, bevooroordeeld of niet, kan ik zeggen dat de JEANS-versie mij altijd meer raakt dan het orgineel… Ook dit jaar heb ik een top-3 en de titels heb ik in eerdere logs al benoemd. Ben nu maar eens op zoek gegaan naar de originele versies zodat ik jullie kan laten zien en horen wat dit seizoen mijn top 3 is.
Nummer 1: Mother Earth:
Nummer 2: Its all so quiet:
Nummer 3: All for Love:
♫ M (iniscribere) – O (n) – M (onday) ♫
M-o-M, raad jij wat ik bedoel?
Niet iedereen heeft het en toch wil iedereen wil het !
Cliché en ‘t enige dat niet te koop is!
Later vandaag hier de oplossing!
Ik bedoelde GEZONDHEID, maar bij nader inzien vallen GELUK en LIEFDE ook in die categorie
♫ Jordy’s Kerstvakantie (deel 4) ♫
Lees deel 1 Deel 2 Deel 3 Deel 5 Deel 6
Jordy liep gebogen over de straat, de rugzak die hij bij zich had was zo goed als leeg. Hij had een hele moeilijke tijd achter de rug en voelde zich doodongelukkig. ‘al die grote mensen, waar bemoeien ze zich mee, waarom laten ze mij toch niet met rust?’ Dat zijn vader en moeder niet spoorden wist hij al heel zijn jonge leventje, maar dat er meer zulke mensen had hij kortgeleden in sneltreinvaart ontdekt. Die ome Willem, die was begonnen en dan waren er van die mutsen die het beter meenden te weten, ‘beste stuurlui staan aan wal’ mopperde hij in zichzelf. Hij was van hot naar her gereisd, eerst naar het westen naar die domme ome Willem, die had het niet lang met hem uitgehouden en hem op de trein naar Timboektoe ofzo gestuurd naar ene ‘tante’ Gees, ook een spook. Die woonde niet in Timboektoe maar hoe het daar heette kon hij echt niet onthouden, dat was boerenland en boerentaal, onverstaanbaar! Die tante Gees liep ook al snel met kromme tenen en plukte hem op een gegeven moment achter de computer vandaan, zette hem achterop haar fiets en dropte hem op de trein naar ergens in het oosten, hoe heette het daar ook nog maar eens? Niet belangrijk, was ie alweer vergeten. Daar eenmaal aangekomen kreeg hij van de conducteur een briefje in de hand met een route die hij moest lopen, hij had zijn schoenzolen versleten, sodeknetters wat een pokkeneind zeg. Toen hij op plek van bestemming aankwam kreeg hij allemaal grote mensen over zich heen, zo rap als hij kon had hij zijn tas gepakt en was er als een haas vandoor gegaan, die lui spoorden nog minder dan zijn vader en moeder, ome Willem en ‘tante’ Gees, hoe was het mogelijk dat er zulke mensen bestonden???
En nu was hij weer op weg, waarheen in de vredesnaam? Hij had geen idee. Het enige dat hij wist was dat hij naar het noorden moest. ‘Nou ja, ik vind alles goed zolang ik maar niet naar dat domme limbabwe moet, daar woont ergens die ‘tante’ Trees. ook al zo’n diplomaloze schipper aan de wal die nog nooit de zee in het echt had gezien.
Jordy zat in de trein en keek uit het raam. Plots hoorde hij uit de luidspreker dat de trein zou stoppen, hij was er, ‘nou ben benieuwd wat ik nu weer moet en niet mag’ Nors stond hij op en stapte de trein uit. Op het perron hoorde hij gelijk zijn naam en zag een man en een vrouw staan. De man pakte de tas van hem aan en zei:
“hehe ben je daar eindelijk, wij kijken al zo lang naar je uit!” Ook de vrouw keek hem aan en hij zag 2 paar vriendelijke ogen die hem liefdevol aankeken. Hij wilde wel iets lelijks zeggen maar was zo overrompeld door hun manier van omgaan met hem dat hij het niet over zijn hartje kon verkrijgen. Gewillig liet hij zich meevoeren, onderwijl allerlei dingen verzinnend om die mensen eens flink dwars te zitten, hij zou ze nog wel te pakken nemen, bezwoer hij zichzelf.
Veel sneller dan verwacht was de kerstvakantie weer voorbij. Op een zonnige ochtend in januari stonden die man en die vrouw met Jordy weer op het station. Tussen beide volwassenen in liep hij stralend hand in hand met beiden naar de gereedstaande trein. De machinist floot al, de trein zou wegrijden met of zonder hem. Hij wilde de trein niet missen maar evenmin instappen zonder dat hij enkele vette knuffels had gekregen en teruggegeven. Hij stond te popelen om naar huis te gaan, had grote plannen, wilde dat allemaal aan zijn vader en moeder voorleggen en hen ook vragen of zij hem toestemming wilden geven de crocusvakantie weer in Assen te mogen doorbrengen. De trein was vol, een oudere man stond naast het bankje waar Jordy had plaatsgenomen aan het raam. Hij opende het raam, waaide kushandjes naar de 2 grote mensen op het station, verontschuldigde zich aan de oudere heer, stond op en bood hem zijn plaats aan. Even later verliet de trein het station, uit een open raampje zag je nog lang een kinderhandje zwaaien naar 2 terug zwaaiende handen op het station.Wanneer was het ook nog maar weer eens crocusvakantie?
♫ 6 woorden in beeld ♫
JOKE plaatst elke 2 weken een nieuw thema voor haar opdracht ’6 woorden in beeld’. Plaats een foto en schrijf een verhaal in exact 6 woorden die van toepassing zijn op het thema dat Joke heeft benoemd. Het thema voor vandaag, zondag 4 december 2011 is ‘Vreemd’.
Met reclame groeit je bedrijf……soms.
♫ Jimmy & Jonah (4) ♫
Het was weer zo’n dag geweest….. Rosa kon het maar moeilijk loslaten. Ze wist dat ze het moest maar kon het niet, nog niet. Ze dwong zichzelf elke dag weer, de dag door, de dingen te doen die ze moest doen. Haar vriendinnen wilden altijd wel naar haar luisteren maar naarmate de tijd verstreek begonnen steeds meer van haar vriendinnen te vinden dat ze eindelijk eens moest ophouden. ‘Gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer’ en jij moet verder….was wat ze steeds vaker te horen kreeg. Ze begreep ze wel maar kon nu nog niets met die opmerkingen. Ze had haar potje gekookt en overpeinzend in allerlei herinneringen die pijnlijk waren in haar bord zitten prikken. Halverwege was ze opgestaan en had de rest van haar eten in de prullenbak gekieperd. Na de afwas had ze een fotoboek uit de kast gepakt en was op haar patio gaan zitten. Het was een heerlijke en zwoele lente-avond, een zachte bries waaierde om haar heen en speelde met haar lange grijze haren die weerbarstig uit haar knotje piepten, eigenwijs als ze waren wilden ze niet in het netje gevangen blijven zitten. Stilletjes bladerde ze door haar album en zag hoe een trotse moeder bij een wieg stond met een baby op haar arm. Die foto was al aan het vergelen, ‘ja mijn jongen, morgen wordt je al 40… toch wel een bijzondere leeftijd, vind je ook niet? ‘ zo sprak ze tegen haar zoon, alsof hij haar zou kunnen horen. Ze hief even haar hoofd en zocht de hemel af naar sterren…. ja daar ginder, heel vaag, schitterde er iets, het was een kleintje maar beter een kleintje dan geen. Ze wuifde een handkus naar die ster en zei: schijn je licht op mijn zoon, laat hem merken dat ik aan hem denk en van hem hou, vertel hem ook dat hij voorzichtig moet zijn, een jager kan heel gemakkelijk veranderen in de gejaagde. Heel even leek het alsof de ster haar ten antwoord één nog helderdere flikkering zond, ze glimlachte, keek terug in het album en voelde vertrouwen in haar hart terugkomen. Ook haar maag begon een beetje te knorren dus stond ze op, liep naar binnen en borg het album op en ging de keuken in om zichzelf van iets lekkers en voedzaams te voorzien. Ik moet echt stoppen met dit gedoe, maande ze zichzelf streng toe, ik moet vertrouwen hebben, mij is gezegd dat het goed komt dus wie ben ik dan om daar aan te twijfelen?
Moeizaam draaide de oude vrouw zich om, de haan die met zijn geschreeuw haar had gewekt ging onverdroten door met kraaien. Een blik op de wekker naast haar vertelde haar dat het even na 5-en in de ochtend was. Even lag ze heel stil en luisterde naar de geluiden. Kwamen allemaal van buiten, in huis was het stil, doodstil, te stil eigenlijk. Hmmm hij is er zeker weer vandoor geslopen vannacht, wat zal hij zich nu weer in zijn hoofd gezet hebben, vroeg ze zich mijmerend af. Resoluut gooide ze vervolgens de dekens van zich af, schoof haar voeten in gereedstaande sloffen, graaide haar ochtendjas van het voeteneind van het ledikant en trok hem aan. Op de overloop opende ze een andere deur en vond een opgeruimde kamer met aan het uiterste einde een onbeslapen bed. Onberispelijk zoals de hele kamer was, alles had een plekje en lag tot op de milimeter nauwkeurig daar waar het hoorde, ook het bed was in die staat opgemaakt, geen vouwtje verkeerd noch te veel. ‘Okeee dan, ‘t is weer eens zover, hij is pleite!’. Ze wist ondertussen dat ze zich hier nu wel druk om kon maken maar dat ze daarmee alleen zichzelf zou hebben. Haar zoon deed wat hij wilde, hoe hij het wilde en wanneer hij het wilde. Wat zij ook zou zeggen of doen, niets zou hem van zijn weg afbrengen of op andere gedachten brengen, dat had ze lang geleden al ontdekt en gaandeweg leren accepteren. Beneden opende ze de deur van de proviandkast, zag gelijk dat er van alles weg was. Ze telde de artikelen, ze miste voor 7 dagen voedingsprodukten voor 1 persoon. Ze had ondertussen genoeg ervaringen op gedaan om te weten hoeveel voedsel ze kwijt was als haar zoon 1 dag weg zou blijven, nu wist ze dat het 7 dagen zouden zijn. 7 dagen…..wat is hij in de vredenaam van plan…. zo lang is het nog nooit geweest…. een onbestemd gevoel maakte zich van haar meester, en voor het eerst ontwaarde ze een gevoel van angst….. alsof er een zwaard boven haar aan een dun draadje hing dat op punt van doorbreken stond. Die angst kende ze wel, had ze jaren geleden ook gehad toen hij met die verdwijningen begon maar nadat ze had gemerkt dat hij altijd ongeschonden weer terugkwam waren die paniek en angst op een gegeven moment verdwenen. Deze keer echter niet, angst kroop in haar hart, paniek kneep haar maag samen…. er stond iets verschrikkelijks te gebeuren, dat voelde ze, ze wist het zeker, maar wat? Dat het antwoord op die vraag niet zou uitblijven begreep ze gelijk ook, alleen wist ze niet wanneer dat antwoord zou komen binnen die 7 dagen…noch kon ze zich voorstellen hoe dat antwoord eruit zou gaan zien…..
♫ Z (euren) – O (p) – Z (aterdag) ♫
10 september 2011 wijzigde ik de opzet van de Z-o-Z en plaatst ik elke week een foto waarbij ik jullie vroeg om in -10/+15 woorden een ‘zeurtekst’ te schrijven. Zaterdag 5 november vroeg ik aan jullie of het zo moest blijven of dat we terug moesten gaan naar een zeurverhaal zoals oorspronkelijk. Een aantal van jullie gaf aan dat het wel leuk zou zijn het om en om te doen. De ene week dus een foto en de andere week een onderwerp om uitgebreid over te gaan zeuren. Er werd ook gezegd dat het niet zou uitmaken dat een onderwerp weer aan bod zou komen dat ik al eens had gebruikt omdat onderwerpen actueel blijven…. Dus vanaf 12 november doe ik het om en om.
Vandaag, 3 december, Foto-Zeur….
♫ Jeans Nijmegen ♫
Het is half twee in de ochtend en ik ben net enkele minuten thuis na een weergaloos avondje JEANS in Nijmegen. Eerder vanmiddag (vrijdagmiddag 
) op tijd vertrokken en Anita gehaald, daarna onderweg in de file beland. Janine, de dochter van Anita was uit Den Haag naar Breda afgereisd en met Eliesa ook op weg naar Nijmegen en belandden ook in de file. Later dan gepland maar toch op keurig op tijd ontmoetten we elkaar in Nijmegen en na uitgebreide knuffels en wat wandelen zaten we even later bij de Griek, een welbekend adres voor Liesje en mij, heerlijk warm te worden en lekker te eten. Daarna richting de schouwburg. Zoals ieder jaar had ik ook dit jaar weer kadootjes mee, het is immers bijna Sinterklaas. Uitgebreid met Karel gekletst en toen de zaal in, we hadden plaatsen op rij 5 maar navraag bij de theater kassa vertelde ons dat er nog mooie plaatsen op rij 1 vrij waren, geen seconde verspild en die plaatsen uiteraard ingenomen. Op en top genoten, Eileen die weer bijna alles mee deed, helemaal geweldig, en de rest ja is altijd super, kortom vele malen weer kippenvel, tranen wegpinkend bij de ballads en mee swingend, zittendes en staandes, een feestje, iedere keer weer…. Mother Earth, All for Love en Its al so Quiet, mijn top 3 uit deze show, alhoewel de rest evengoed ook geweldig is…
Tijdens de voorstelling noch in de pauze let ik op mijn gsm, kijk ook niet op Twitter ofzo. Pas als ik weer in de auto zit zet ik mijn gsm weer aan, bel Joop dat ik vertrek en benoem ik mijn verwachte thuiskomtijd. Dan pas kijk ik ook even op Twitter. En tot mijn grote verrassing stonden daar al diverse ‘dank je wel berichtjes’ , hartstikke gaaf natuurlijk. Maar….. daarmee was ik er nog niet want tot mijn nog grotere verrassing stond er een dank-je-wel-link naar een foto…. wat had men gedaan? Men had zich als groep laten fotograferen met mijn cadeautjes….wow…mijn vrijdag kan dus niet meer stuk! Dank je wel lieve schatten, helemaal top!
Nu is het zaterdagmorgen even over half twee…. ik ga zo lekker op de bank met een grote bak leut, nagenieten en dan weer nachtjes-slapen aftellen tot de volgende voorstelling. Aanstaande vrijdag weer, dan is het Joop en mijn trouwdag, de 28e, en gaan we met Niels en Anita samen naar de voorstelling. Deze keer vooraf Karel halen en met zijn vijven eerst lekker koffiedrinken en eten. Deze keer is de rit ook vele malen korter want dan hoeven we maar tot in Emmen….. scheelt minimaal een dik uur tot 5 kwartier enkele reis En daarna ga ik dan weer nachtjes aftellen want dan gaan we op naar de 29e als Liesje en ik samen met Trees en Diana van JEANS gaan genieten in Veghel… Nu niet te snel willen, het seizoen loopt nog tot half februari, ik ga nog lekker vaak
‘uit mijn dakkie’… jippieajeeeeeee
♫ Tegenstelling – ‘Vet/Mager’ ♫
Een foto-opdracht, elke week op vrijdag, naar thema welke week eerder werd benoemd.
Thema 02 december is Vet-Mager
Doe je ook mee?
Plaats dan je naam en je link in het script hieronder, dank je wel alvast voor je bijdrage!
Thema 9 december = Pittig-Mild
♫ E.D.I.T. ♫
ZIe
mij staan
en kijk toe
hoe ik nu groei
en stralend vol leven bloei.
Mijn voeten in vaste grond geaard
ontvankelijk toon ik jou mijn puurste aard
liefhebben is leven, is werkelijk de moeite waard.
Welgemeend en loyaal deel ik nieuw leven met jou
gegrondvest in mijn kracht, verwelkom ik enthousiast dag en nacht!
♫ Thursday Challlenge – ‘Door/Deur’ ♫
Thursday Challenge; foto-opdracht, elke week op donderdag.
Theme 1 december is “Door”
Thema 1 december is ‘Deur’
♫ Jimmy & Jonah (3) ♫
‘Goedemorgen kinderen’, “goedemorgen Juf”, klonk het nadat de schoolbel had geluid en de kinderen hun vaste plek in het klaslokaal hadden ingenomen. Naast de juf stond een klein meisje verlegen met neergeslagen ogen naar haar schoenen te kijken. ‘Dit is Ellen, en zij is jullie nieuw klasgenootje’ waarop een ‘Hallo Ellen’ haar begroette. De juf keek in het rond en zag een lege stoel en zei tegen Ellen dat ze daar straks maar moest gaan zitten. Ellen keek even op, keek naar de haar toegewezen plaats en keerde haar hoofd vervolgens om naar de deur waardoor ze binnengekomen was, door het raam zag ze haar moeder staan die haar bemoedigend toelachte. “kinderen”, vervolgde juf, Ellen is nieuw hier in het dorp, willen jullie me helpen haar te leren met ons te praten en dat ze ons kan verstaan? Ze komt namelijk uit Amerika en kent de Nederlandse taal nog niet. Gelukkig hadden de kinderen al vaak Engelse les, de woorden die ze al kenden, aangevuld met handen- en voetenwerk zou de klus wel klaren. Juf kende haar pappenheimers en wist dat er onder al die bravoure allemaal kinderharten scholen die maar wat graag meer van de vreemde eend in hun bijt wilden weten en dat het wel snel los zou lopen. Ze vermoedde nog wel enige obstakels met Ellen omdat haar moeder niet al te spraakzaam was en Ellen ogenschijnlijk nog minder. De tijd zou het leren, bedacht Juf en ze richtte haar volle aandacht op de klas en de dag die komen ging.
De vrouw achter de deur zag hoe haar dochter onwennig tussen de rijen doorliep en haar plekje innam. Ze pinkte een traan weg, lachte nogmaals zo opgewekt mogelijk naar haar dochter en keerde zich om en verliet vervolgens de school en liep, ogenschijnlijk doodgemoedereerd, terug naar haar auto. Zo te zien niets bijzonders, een vrouw die haar kind had achtergelaten op een nieuwe school, niets opvallends, alledaags, gewoon iemand die nieuw in het dorp was komen wonen, zoals velen voor haar hadden gedaan en velen dat ook na haar zouden doen. Eenmaal thuis deed ze de huishoudelijke zaken en maakte een boodschappenlijstje. Op de keukentafel lag een grote plattegrond van het dorp met allerlei gekleurde lijnen en pijlen, elke kleur stond voor een bepaalde route, het was zaak dat ze zich die router snel eigen maakte. Het moest zo snel mogelijk zo lijken alsof ze in deze streek was geboren en getogen. Haar talenknobbel had het gelukkig al mogelijk gemaakt zich de taal snel eigen te maken en haar tongval zou niemand opvallen als een buitenlands accent maar eerder als een dialect, Godzijdank had haar dochter dit talent van haar geërfd. Vandaag zou ze op gesprek bij de dominee in het dorp, ze had zich aangemeld voor vrijwilligerswerk in de kerk, haar dochter was al aangemeld voor de jeugdclub en ze had zichzelf aangemeld bij de vrouwengroep van de kerkelijke gemeente, de ideale manieren om snel contacten te leggen en ertussen te komen. De weken voorafgaande aan de intrek in deze woonplaats hadden zij en haar dochter hard gestudeerd om hun verhalen over hun afkomst en herkomst gelijk te krijgen, zodat niemand argwaan zou krijgen. Ze waren nu veilig en dat wilden ze blijven. Eén grote wens hadden ze nog, een wens die hopelijk ooit wel vervuld zou worden, hopelijk ook snel, maar tevens een wens waarvan ze niet wisten of die vervuld zou gaan worden noch wanneer, dat hun man/vader zich bij hen zou voegen. Ze parkeerde de auto bij de kerk en zag hoe de deur openging en een lange man, zo rond de 40, het bijgebouw van de kerk uit kwam lopen, gekleed in een spijkerbroek met een wit shirt en daarover heen een geblokt overhemd dat hij losjes droeg, een dikke bos golvend haar op het hoofd, een ronde bril, en een open gelaat. Hij stak haar de hand toe en op joviale toon zei hij: Wees welkom, jij moet Trijntje zijn? Na haar bevestigende knik, vervolgde hij: Ik ben Kees-Jan, we doen hier niet aan poeha hoor, grinnikte hij er achter aan, gewoon jij-en en jou-en enzo, snap je? Ze knikte wederom. Volg mij maar gauw, binnen is lekker warm, de koffie staat heet en de rest zit al op je te wachten. Trijntje schonk hem, enigszins beduusd door dit overrompelende spontane gedrag, een glimlach en liet hem voorgaan. Enige tijd later was het een gemoedelijk gebeuren, Trijntje deed haar best ieders naam en gezicht te onthouden en speelde met verve haar rol, die ze zo goed ingestudeerd had, stelde zich voor en stak haar, eveneens danig ingeprente, riedel af.
♫ Woens-Wil ♫
….. staat voor Woensdagse Willekeur….
Schrijf wat je wilt, hoe je wilt…
Laat het mij maar weten en ik zet je link erbij…
Woens-Wil van Marja
Twee mensenzielen
zó verschillend en zo één
samen nooit alleen.
Met elkaar delen
alles kunnen en mogen
steeds opgetogen
Twee kwamen samen
in meervoud voort gegeven
gedeelde harten
gaven liefde verder door
onlosmaak’lijk verbonden.
♫ Didi – ‘Verplichting’ ♫
DiDi : Dichters op Dinsdag
Schrijf een gedicht en geef mij je link dan zet ik je erbij.
Helderblauwe ogen die stralen
nooit meer iets hoeven te behalen
met al het geld niet te betalen
die slechts nog van vrijheid verhalen
Niets meer moeten, nergens dwang
huilen is kindergezang
verplichtingen kort of lang
plak ze achter het behang.
Vrij wilde ik zijn, ben ik nu weer
mijn hart en ziel vrij laten vliegen
gedane zaken nemen geen keer
Ik laat mij niet bedriegen
van alles gerust nog meer
slechts willen mag mij wiegen.
Verplichtingen
rare dingen
levenskringen
vrijheid zingen!
♫ Wensen ♫
Ik denk dat ik niet de enige ben als ik zeg: die ‘feestmaand’ december is zo’n groot feest niet…. sterker nog, ik kijk er nooit naar uit maar er tegenop. Het feestgedruis begint hier al eind november met de verjaardagen van ondergetekende en zoonlief, opgevolgd door Sinterklaas, daarna onze trouwdag, daarna Kerst, daarna Oud & Nieuw en daarna de verjaardag van dochterlief. In het begin van ons huwelijk voldeden wij noodgedwongen aan de opgelegde verplichtingen door de families aan beide kanten met het gevolg dat we ons eigen huis in kerststemming alleen maar zagen voordat we ‘s ochtends het huis verlieten en ‘s avonds laat als we weer binnenkwamen. Al weken, zo niet maanden, daaraan voorafgaand zat ik buiten werk- & studietijd om, volledig in de kerk, ik sliep er nog net niet. In het kerkenwerk had ik veel petten op en de organisatie van een aantal zaken die rond Kerst ten uitvoer gebracht moesten worden vergden mega veel tijd. Daarnaast waren Joop en ik actief in de zang en muziek, dus ja ook de concerten moesten voorbereid en uitgevoerd worden. Al snel werd het mijn grootste wens kerst in mijn eigen huis te vieren. Het heeft een paar jaren geduurd maar toen ik op een gegeven moment genoeg moed verzameld had heb ik de ‘bom’ gedropt bij beider families, welke uiteraard niet in goede aarde viel…. Toch heb ik voet bij stuk gehouden en sindsdien vieren wij de feestdagen zoals wij het zelf willen.
Als dan je kinderen groter worden en een partner krijgen, krijg je als ouderpaar ook te maken met de families die die aanhang heeft. Natuurlijk ben ik een moeder die haar kinderen op handen draagt en er op en top van geniet als ze haar kroost om zich heen heeft, haar gezin dus compleet bij elkaar op de bank of rondom de tafel heeft, maar…. moet dat persé met Kerst? Niet dus! Afgezien van het feit dat dochterlief een baan heeft die haar met de kerstdagen of met Oud & Nieuw van huis houdt, heeft ook zij haar eigen wensen en mensen met wie ze rekening moet houden met daarnaast vrienden met wie ze wellicht zulke dagen wil doorbrengen of misschien wel alleen maar met haar lief op de bank, saampies met zijn tweetjes, of wat ook maar. Wie geeft mij dan het recht te eisen dat ze hier moeten komen opdraven? Nee, dat doe ik dus niet. Als je elkaar vrij laat is het veel gezelliger en het feest vele malen groter als je spontaan de club bij elkaar hebt. Wat wij als gezin sinds enkele jaren doen is ergens in december een pakjesavond plannen en 1x per jaar als gezin een dag op stap. En zo gaat het ook dit jaar. Heerlijk, daar kan ik me enorm op verheugen.
Zo had ik ook dit weekend de club bij elkaar, en dat was genieten met de grote G.
Wensen…. iedereen heeft wensen, is ook normaal, maar mijn wens: cluppie af en toe compleet om me heen, wordt gelukkig regelmatig vervuld en dan is er geen gelukkiger mens dan ik!
Nu we het toch over wensen hebben…….. ik ben natuurlijk een vrouw he, nieuwsgierigheid is het voorrecht van de vrouw, toch? Kortom, vertel mij nou eens wat jouw wensen zijn. Doe eens niet cliché, schrijf gewoon lekker spontaan vanuit je hart eens lekker op, zonder welke terughoudendheid dan ook, wat er op je wensenlijstje staat….
Ik ben zó benieuwd hoe jullie lijstjes eruit zien…
Wie durft de spits af te bijten?
♫ M (iniscribere) – O (n) – M (onday) ♫
Raad jij mijn M-o-M ?
Sommigen van ons maken er geen mee
anderen maar een paar
weer anderen een heleboel.
De één vind het niks
de ander vind het geweldig
weer een ander heeft er geen mening over.
De één doet er niets voor
de ander doet het uitgebreider
en weer een ander haalt alles uit de kast.
Echt gratis kan het niet,
‘t kost jou en anderen altijd iets
tenzij je en anderen het compleet negeren.
Later vandaag hier de oplossing……verjaardag
♫ Sam ♫
Gisterenavond om 18.20 uur was dan een moment aangebroken dat me verdrietig maakte, het verdriet van iemand die mij lief is, iemand die daarom ook niet bij mij kon komen voor mijn verjaardag.
Hanny en haar man Wim moesten hun geliefde 4-voeter in laten slapen. Sam, een kleine terrierkruising, was aan het eind van zijn latijn. Daarom hier dit kaarsje voor hem als troost voor hen, sterkte lieve Hanny, Wim, Kaatje en Ro, Cindy en Ralph!
{{{ knuffels }}} xxx
